Ontstoan
Mèt ein bitje gooi wil zou men de geschiedenis van carnavalsvereniging De Ertesjieters kônne loate trökgoan tot midden de zestiger joare. Van de 20ste ieuw welteverstoan. Toen immers trok kon.fanfare De Vriendenkring mèt carnaval op eine wagen door het dörp. Ein aantal muzikanten in carnavalskestums. Later zouden zie door het lève goan es "De Ertesjieterskapel". Ze speuldje vanop eine wagen carnavalsmeziek ôngertösse het besteur langs de wagen leep èet collectezakken. Ein originele meneer dus om hoes aan hoes te goan bèjele op ein ludieke meneer. Noa inkele joare geraakte dit gebroek in onmin. Begin van de joare 70 haaij jeugdhoes "Obelix" auch geld nuudig en zie vônje de carnavalsperiode ideaal om biej de minse te goan aankloppe. Er wèrde inkele spesjiale fitse inein gestoken, ein verkessjônk wèrde op eine wagen oetgestalt en hoes aan hoes mocht men roaje noa het gewicht van de sjônk. Ein joar later wèrde er al inkele wagens inein geknutseld en waas de sjônk al vervangen door ein hiël verke. Mèt het ter ziele goan van "Obelix" verdween auch dees carnavalsactiviteit in Kèsing.
Tot de Jeugdroad in 1978 de droad opnoew opppakte. Zie nuëjde ein aafvaardiging van eeder vereniging van Kèsing oet op waat later bleek de stichtingsvergadering van de carnavalsvereniging te zeen gewès. Ein Road van Èllef wèrde samengesteld oet vrijwilligers van de diverse Kèsingse verenigingen. Hiejdoor kreeg men de unieke situatie det er in de Raad van Èllef auch ein vrouw zètelde: Annie Verstraeten. Zie vertegenwoordigde immers de vrouwengilde. Gedoorende 4 joar zou zie op dees meneer erveur zörge det de Kèsingse carnavalsvereniging euveral whoe zie kwoom, opzien baarde. Esof de naam al neet genôg opveel: "DE ERTESJIETERS"! Enige verklaring is hiej waal op zien plaats. Vreuger ware boëne de gebruukelikke greunten veur de gewuune minse terwiel erwten de grunten woore van de rieke. Doordet Kèsing eine baron haaij woebiej veul mensen oet Kèsing woore tewirkgesteld, kregen auch deze gewuune minsen al ins erwten verugesjôtteld. Es eine vorm van jaloezie wèrde de Kèsingenère den auch al ins oetgesjete veur Ertesjieters
Iëste 11 joar
In 1979 werd de basis gelegd voor de Kèsinger Ertesjieters. Onder leiding van de eerste Vorst Lei I (Christis) vond de allereerste prinsenzitting plaats, waarbij Marcel I werd uitgeroepen tot de eerste prins van Kèsing. Ook een prinsenbal en een carnavalsstoet werden meteen georganiseerd. Via het culturele tijdschrift Ter Eiken verscheen bovendien de eerste carnavalsbijlage, de voorloper van onze carnavalskrant d’n Ertesjieter.
In 1980 kreeg de vereniging steeds meer structuur. Naast Vorst Lei I werden Jaak Hawinkel als penningmeester, Rob Caris als secretaris en Jaak Verstraeten als PR-verantwoordelijke aangesteld. Ook de Prinsengarde en de Raad van Elf kregen vorm. De eerste dansmariekes, Agnes Lamberigts en Els Verstraeten, maakten hun opwachting. Met hulp van Fernand Moors werd bovendien de eerste eigen prinsenwagen gebouwd, toepasselijk in de vorm van een grote erwtenpeul.
Na het tweede carnavalsjaar nam Zjak I (Gielen) de taak van vorst over. Door de groeiende populariteit van carnaval werd de parochiezaal uitgebreid, waaraan de vereniging meer dan 300.000 Belgische frank bijdroeg. In 1981 verscheen ook voor het eerst de bekende lachende clown als symbool van de vereniging. Drei Peers werd de eerste carnavalsburgemeester en de Raad van Elf bracht zijn eerste eigen lied: We zeen het best team in het landj.
In 1982 vond de prinsenzitting voor het eerst plaats in het vernieuwde zalencomplex. De Raad van Elf verscheen in eigen gilets en Piet Henkens ontving de allereerste Gouden Ert. De groep dansmariekes groeide uit tot acht meisjes, die onder begeleiding van Annie Verstraeten hun eerste gezamenlijke optreden verzorgden.
Een belangrijke mijlpaal volgde in 1983, met de organisatie van de allereerste jeugdzitting. Onder leiding van Lei Christis, die hiervoor terugkeerde naar de vereniging, werd de jeugdwerking verder uitgebouwd. Jeugdprins René I (Deben) trok op carnavalsmaandag met de foekepot van deur tot deur. Ook het legendarische ballerina-optreden van de Raad van Elf zorgde voor heel wat hilariteit.
In 1984 werd de eigen carnavalsmunt, de ERT, officieel voorgesteld door Pater Sangers. Een ERT kostte 20 Belgische frank en er verschenen ook bijzondere verzamelmunten van 11 ERT. Prins Karel I (Haeldermans) schitterde dat jaar op een indrukwekkende prinsenwagen, versierd met maar liefst 120.000 papieren rozen. Ondertussen werd de carnavalskrant d’n Ertesjieter huis aan huis verspreid in de hele fusie Kinrooi.
In 1985 hielpen de Ertesjieters bij de oprichting van carnavalsvereniging De Gaaplepels in Molenbeersel. Ook sloten ze zich aan bij de Federatie Europese Narren (F.E.N.). De eerste prinsenreceptie vond plaats in de Borg en het toeristische treintje de Saejeleer bracht carnavalsvierders gratis van café naar café.
In 1986 kreeg de Raad van Elf nieuwe zwarte smokings met groene kragen. De dansmariekes werden verdeeld in drie leeftijdsgroepen en Mariet Noukens nam de begeleiding en het aanleren van de dansen op zich. Onder haar leiding groeiden de groepen verder uit tot een belangrijk onderdeel van de vereniging.
In 1987 organiseerde de vereniging een carnavalsbeurs. Vooral de bekende KSG-stickers werden een groot succes: binnen enkele weken reed een groot deel van Kèsing ermee rond.
Het jaar 1988 bracht financiële moeilijkheden met zich mee. Dankzij een doordacht besparingsplan en de succesvolle verkoop van een eigen carnavalsmuziekcassette, met bijdragen van de Maasgalmkapel, Ertesjieterskapel en de Jefkes, kwam de vereniging er weer bovenop. Ook nam Ivo Vandeninden de presentatie van de prinsenzitting over van Vorst Zjak I.
In 1989 vierden de Kèsinger Ertesjieters hun eerste 11-jarig jubileum. Dit werd feestelijk ingezet met een receptie op 11 november 1988. Er verscheen een speciale zilveren ERT, een herinneringsmedaille met de lachende clown en een brochure met Kessenichse carnavalsschlagers van Pierre Rutten. De nieuwe prinsenketting werd samengesteld uit deze herinneringsmedailles.
Jan III (Verstraeten) kreeg de eer om als elfde prins dit bijzondere jubileumjaar te vertegenwoordigen.
Zo groeiden de Kèsinger Ertesjieters in hun eerste elf jaar uit tot een bloeiende carnavalsvereniging. Dankzij de inzet van talloze vrijwilligers, bestuurders, prinsen en dansmariekes werd de basis gelegd voor een rijke vastelaovendstraditie die vandaag nog altijd voortleeft in Kèsing!
Twiëdje 11 joar
In 1990 worden de dansmariekes allemaal in het nieuw gezet. Josée Keyers en Tilly Parren maken eigenhandig meer dan 20 prachtige groen/witte kostuums. Als het carnavalsmuseum in Thorn van start gaat, leveren de Ertesjieters hieraan een flinke bijdrage door heel wat attributen die typisch zijn voor Kessenich, tentoon te stellen (o.m. medailles, carnavalskrant, steek, cassette, Erten, sticker enz…). Voor het eerst wordt er ook een poging gedaan om de stoet in te korten. Men vertrekt nog wel van op de Breeërsteenweg , maar nu rechtstreeks naar het kruispunt Venlosesteenweg, dus zónder ommetje door de Hees. Alhoewel ontvangen als een superidee, wordt dit besluit een jaar later weer ongedaan gemaakt omdat er te veel klachten op zouden zijn gekomen.
Het zal nog tien jaar duren voordat men de voordelen van deze parcourswijziging naar waarde weet te schatten en ze opnieuw invoert. In 1991 neemt Wiel Haemers het secretariaat over van Rob Caris. Een Ert kost nu 30 Bef, al heeft dat natuurlijk niks te maken met het voorgaande. Naar een ontwerp van Mathieu Hamaekers en na een werkbezoek aan de wagenbouwers van Roozendaal, besluit de carnavalsvereniging een eigen jeugdwagen uit polyester te gaan bouwen. Het wordt een snoepwagen … om van te snoepen! Deze wagen zou meerdere keren in onze stoet gebruikt worden en bovendien een tiental keren verhuurd worden. Een massa werk was erin gestopt maar dat bleek dan ook een gevoelsmatige en financieel lonende investering te zijn geweest. Aan het eind van het carnavalsseizoen neemt Vorst Zjac I zoals gepland, na 11 jaar, ontslag. Vanaf 1992 wordt hij opgevolgd door Vorst Lei I ( voor de tweede keer dus vorst, moest dat dan soms Lei II zijn?). Binnen de Raad van Elf is men blijkbaar aan vers bloed toe want in de volgende jaren nemen meerdere leden ontslag, waaronder in 1994 ook Lei I of II die wordt opgevolgd door Ivo I (Vandeninden). De dip is dan ook als de Raad van Elf zich op de zitting van 1995 presenteert met slechts 9 leden.
De hervorming is dan al in volle gang met o.a. Wim Rutten als nieuwe secretaris in de plaats van Wiel Haemers en Johan Gielen als verantwoordelijke voor de jeugdzitting, in opvolging van Jo Vandeninden. De jeugdraad floreert als nooit tevoren hetgeen het beste laat verhopen voor de toekomst. Voor het eerst gaat de prinsenzitting door in de sporthal. Dit biedt nieuwe mogelijkheden. Voortaan kan iedereen in voorverkoop inkomkaarten en verzekerd zijn van een goede zitplaats, hetgeen ook goed te merken is aan de massale opkomst. Op een sprankelende zitting in een feestelijk ingerichte sporthal, waarvoor kosten noch moeite werden gespaard, kreeg de Ertesjieterskapel nieuwe vesten aangeboden van de carnavalsvereniging. De verhuis naar de sporthal brengt echter directe investeringen mee die slechts over meerdere jaren renderen. Bovendien valt het wéér met de stoet enkele jaren na mekaar gruwelijk tegen hetgeen duizenden toeschouwers scheelt. Dus … bezuinigen! Maar wat al eerder kon, kan ook nu weer. De financiën worden geleidelijk weer gezond gemaakt en de Raad van Elf krijgt weer een volledige bezetting. Als in 1997 de carnavalsvereniging wordt omgevormd in een VZW ( niet omdat er geen winsten zouden zijn maar omdat dit inzake aansprakelijkheid noodzakelijk is ), ziet de toekomst van de Ertesjieters er weer rooskleurig uit.
Vanaf 1997 komt er ook een jaarlijks wisselend prinsekot.Opnieuw gaat het weer crescendo met de ertesjieters hetgeen bekroond wordt met de feestelijkheden bij het 22-jarig bestaan. 2000 is niet alleen het Millenniumjaar, maar tevens een lustrumjaar voor de carnavalsvereniging. In een tent aan de grens wordt er in het weekend van 11.11 drie dagen lang gefeest en gevierd. Bij deze gelegenheid wordt er een CD uitgebracht, gespeeld en gezongen door Con Amor, met daarop de Kèsingse teksten " Ich bèn ei kwoajungske" en "Kèsinger mègdje" (te downloaden op de rubriek muziek). Bekroning van de feestelijkheden is de onthulling van een eigen carnavalsmonument: een bronzen Ertesjieter, ‘n prachtig en véélzeggend kunstwerk. (zie onze welkomspagina) De carnavalsvereniging De Ertesjieters is meteen weer gewapend om met volle moed te beginnen aan hun volgende periode van bloei, op naar een volgend lustrum!
Dördje 11 joar
Op het einde van het jaar 1999 krijgt de hoofdredacteur van de carnavalskrant Jan Lamberigts het lumineuze idee om via het internet bepaalde ideeën, voor "DE ERTESJIETER" los te weken. Door het vele werk dat de viering van het tweede lustrum met zich meegebracht heeft werd dit idee één jaartje uitgesteld. Op het einde van het jaar 2000 wordt het idee toch van onder het stof gehaald. Jan scharrelt zich een kleine groep geïnteresseerden bij elkaar en een eerste vergadering wordt belegd.
Vier mensen waaronder Jan zelf, Dirk Schiettekatte, Karel en Ruud Hawinkel besluiten zich niet te beperken tot de carnavalskrant, maar een heuse Web-site te bouwen waarin de hele carnavalsvereniging toegelicht en voorgesteld wordt. Op deze eerste vergadering werden ook meteen de taken verdeeld. Enkele losse medewerkers worden nog gevraagd om enkele teksten te verzorgen: De officiële voorstelling gebeurde op 27/12/00 en het resultaat bent u nu aan het bewonderen.
